Zorg of geen zorg voor de minima in De Wolden?

Zorg of geen zorg voor de minima in De Wolden?

Stel je hebt een minimuminkomen en je gezondheid laat te wensen over, dan is het niet makkelijk om je staande te houden in de huidige maatschappij! GroenLinks lijsttrekker Eline Kippers- van Lint ging op bezoek bij Harold Struijk en hoorde het verhaal van een ervaringsdeskundige. "Ze sturen me het bos in en hopen dat ik erin zal verdwalen!" zegt Struijk, die zich erg in de steek gelaten voelt door de gemeente. Struijk leeft al 7 jaar van een minimum inkomen en heeft een aantal jaar geleden een herseninfarct gehad. Dankzij zijn eigen zoektocht door het gemeente doolhof heeft hij een aantal subsidieregelingen kunnen treffen.

Korting op subsidies zonder bericht

Struijk behoort tot de groep met lage inkomens die de financiële steun vanuit gemeente De Wolden goed kan gebruiken. Maar nu merkt hij dat hij minder krijgt dan voorheen. GroenLinks wil door naar zijn verhaal te luisteren aandacht geven voor de problemen waar inwoners zoals Struijk tegenaan lopen wanneer er bezuinigd wordt op de financiele steun vanuit de gemeente.

In februari stuurt Struijk een mail naar de gemeente waar hij zijn klacht neerlegt over de verlaging van de gemeentelijke toeslagen. Deze verlaging is een gevolg van het beleid waar in november in de gemeenteraard voor gekozen is. Struijk kwam er per toeval begin dit jaar achter dat hij zo'n €500,- per jaar minder krijgt, wat voor hem grote gevolgen heeft.

Geen huis, geen klanten, einde bedrijf: dag inkomen!

Voor Struijk beginnen de problemen wanneer in 2014 zijn relatie eindigt. Hij moet op zoek naar andere woonruimte. Zijn woonruimte in Oosteinde is meteen zijn bedrijfsruimte, want hij werkt als zelfstandige in de ICT en verkoopt vanuit huis computers en biedt daarnaast een reperatiedienst. Zijn klanten komen voornamelijk uit de directe omgeving. Met het vertrek uit zijn huis, is hij meteen zijn klanten kwijt en dus zijn werk en inkomen.

Hij vraagt hulp bij de gemeente. Woonruimte hebben ze niet voor hem. Hij wordt  verwezen naar een plek in Leeuwarden bij de daklozenopvang. Dit is uiteraard niet optioneel voor hem. Hij gaat zelf op zoek naar woonruimte. Hij verblijft samen met zijn hond drie jaar op een kamer in het oude bejaardenhuis Het Vonder totdat hij eindelijk in 2017 naar een sociale huurwoning in Koekange kan verhuizen.

Hoeveel tegenslag kan een mens hebben?

Dit is niet de enige tegenslag die hij heeft. Door de stress die deze omslag in zijn leven geeft, krijgt hij lichamelijke en geestelijke klachten. Hij maakt een paar keer een herseninfarct mee met beperking van lichamelijke functies als gevolg. Ook heeft hij complicaties met inwendige organen gehad en diabetis ontwikkeld. Hierdoor wordt hij, tegen zijn zin in, 100% afgekeurd en kan dus niet meer werken. Daarnaast zit hij vast aan medische kosten doordat een deel van zijn medicatie niet verzekerd wordt.

Struijk geeft aan dat hij eigenlijk per toeval hulp krijgt, wanneer er een begeleider vanuit WMO bij hem thuis komt. Hij krijgt dan voor het eerst steun. Steun die hij al veel eerder had kunnen gebruiken. Maar zelfs met deze hulp blijkt het niet makkelijk om de juiste ondersteuning vanuit de gemeente te krijgen.

Als voorbeeld geeft Struijk dat hij graag zijn reiskosten vergoed krijgt die hij kwijt is om naar revalidatie therapie te gaan in Hoogeveen. Hij is, bij gebrek aan andere opties, afhankelijk van een taxi om daar te komen. Het duurt nog een half jaar voordat de gemeente akkoord gaat met de vergoeding. Dat halve jaar heeft Struijk zelf zijn reiskosten moeten betalen. Het waren deze kosten die hem deden twijfelen of hij nu wel met revalidatie therapie moest starten. Hij moest immers steeds de keuze maken waaraan hij zijn geld uitgeeft. De gemaakte reiskosten zijn uiteindelijk wel terugbetaald.

De vraag is hoelang dit nog te volhouden is

"Ik red het nog." zegt Struijk. "Ik heb een een klein buffertje kunnen opbouwen. Maar die is ook zo weer weg. Laatst moest ik zo'n € 400,- betalen voor de operatie voor mijn hond. Dat zijn kosten, waar ik eigenlijk geen ruimte voor heb."
Struijk bouwt die buffer op door bijvoorbeeld langer te doen met zijn bril, terwijl hij eigenlijk al lang een andere sterkte nodig heeft en dus niet goed meer kan zien door zijn huidige bril. Ook stelt hij de aanschaf van nieuwe kleren of schoenen uit en worden kapotte of versleten meubels niet vervangen. "Vakanties zijn voor mij al helemaal uitgesloten. Daar heb ik sinds 2014 al geen geld meer voor." geeft hij aan.

Toch vraagt Struijk zich af hoe lang hij het nog redt. Hij heeft nu nog geluk met lage energiekosten die voor 3 jaar zijn vastgezet en lage huur wegens huurtoeslag. Maar het leven wordt duurder, terwijl zijn inkomen daalt.

Inkomensdaling van 10 %

Met geld vanuit participatie, individuele inkomenstoeslag en meerkosten kreeg hij vorig jaar nog zo'n €1440,- naast zijn uitkering. Voor dit jaar komt hij uit op totaal €931,-, wat voor hem een verschil van ruim €500,- per jaar betekent, en ongeveer €41,- per maand. Zijn uitkering is wel gestegen met €13 per maand, dus blijft er per maand een verlies aan besteedbaar inkomen over van €28.
Dit verschil is ongeveer gelijk aan het bedrag wat hij kwijt is aan medicatie die hij dus eigenlijk niet meer kan betalen. Want wanneer je de inflatie meerekent gaat hij er zo'n 10% op achteruit in inkomen.

Gebrek aan menselijke maat

Maar naast de verlaging van de financiële steun is Struijk vooral teleurgesteld in het gebrek aan steun vanuit de gemeente. Er is totaal gebrek aan menselijke maat. "Je moet zelf maar overal achteraan om iets te regelen. Vaak krijg je niet eens een reactie, laat staan dat de gemeente vanuit zichzelf in actie komt om je te ondersteunen. Er wordt niet goed gecommuniceerd."

Struijk ziet om zich heen dat sommige mensen het nog moeilijker hebben. Hij kent mensen die niet eens geld hebben om de muren te behangen en met een paar truien aan in huis lopen, omdat zij al lange tijd de energiekosten niet kunnen betalen. En niet iedereen is in staat om aan de bel te trekken en ervoor te zorgen dat zij de juiste steun krijgen.

Meer steun, menselijker en geen nummer

Struijk hoopt dan ook dat de gemeente een andere houding aan zal nemen en de zorg en steun gaat bieden die inwoners van De Wolden hard nodig hebben. "Het zou mooi zijn wannneer de gemeente contact met je opneemt wanneer je recht hebt op steun en je daarnaast informeert over eventuele wijzigingen. Het mag allemaal wat menselijker, zodat ik me geen nummer voel."

GroenLinks pleit al tijden voor meer financiële steun voor mensen met een kleine beurs. Juist nu is dit hard nodig. Niemand kiest ervoor om afhankelijk te zijn. GroenLinks blijft zich dan ook inzetten om deze groep mensen te helpen en hoopt dat met het extra geld vanuit het Rijk mensen zoals Struijk gezien worden en op een menselijkere manier ondersteunt worden, zodat ook zij weer mee kunnen doen in de samenleving.